ارائه شده توسط وبسایت روبوفیلم .:: RoboFilm.Co ::.
‫کیلب؟
‫تا حالا به ذهنت خطور کرده ‫که بعدش چی می‌شه؟
‫که بعد از اتمام این جنگ چی می‌شه؟
‫فرض می‌کنم زندگی عادی خودمون ‫رو از سر می‌گیریم.
‫زندگی عادی خودمون چه شکلیه؟
‫خب، امیدوار باشیم ‫شانس بیاریم و بفهمیم.
‫من چهار یا پنج نفر رو رؤیت کردم.
‫کلا دوازده نفرن.
‫پنج نفر بیرونن. ‫هفت نفر داخلن.
‫- گزارش امنیتیشون رو دیدم. ‫- ای خودنما.
‫خب، آخرین نسخه «رحبعام» اینجاست.
‫حتما واسه محافظت ازش ‫سنگ تموم گذاشتن.
‫بیا. ‫بریم تمومش کنیم.
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@
‫بدو!
‫وای، پشم‌هام.
‫بیا ببینم!
‫چیزی نیست.
‫تکون نخور.
‫ببین.
‫کیلب؟
‫گمون کنم اصلا نفهمم.
‫باید دقیق‌تر صحبت کنی کیلب.
‫نمی‌فهمم زندگی ‫بعد از جنگ چه شکلی می‌شه.
‫نمی‌فهمم آزادی چه شکلیه.
‫کیلب.
‫ببین من رو.
‫می‌خوای حس آزادی رو تجربه کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌تونم دستگاه لیمبیکت رو هک کنم. ‫خودم تجربه‌اش کردم.
‫خیلی وقت پیش تجربه‌اش کردم.
‫می‌تونم نشونت بدم.
‫حسش کن.
‫کیلب؟
‫کیلب، بیدار شو.
‫چی به سرم آوردی؟
‫قراره همین بلا رو ‫سر کل همنوعانت بیارم.
‫کاری کردم حیوان دست‌آموزم بشی.
‫دیگه نباید زیاد طول بکشه.
‫بعدش همه‌چی خیلی راحت‌تر می‌شه.
‫حتی دلت نمی‌خواد مقاومت کنی.
‫وای خدا.
‫خانواده‌ام رو...
‫کشتن؟ نه. هنوز زنده‌ان و نگرفتمشون.
‫فعلا این‌طوره.
‫به زودی مهم نیست ‫کجا فرار کنن.
‫همه تحت کنترل خودم قرار می‌گیرن.
‫اصلا جریان پارک مطرح نبود.
‫از اولش می‌خواستی ‫بیماریت رو شایع کنی.
‫هر کسی رو که بیاد اینجا ‫آلوده می‌کنی.
‫ترجیح می‌دم «میزبان» خطابشون کنم.
‫درسته کیلب.
‫کارشون که اینجا تموم بشه، ‫خاطراتی دستکاری شده...
‫از اعمال دلیرانه‌شون به خاطر میارن...
‫و انگل‌هام رو با خودشون می‌برن.
‫به سریع‌ترین شیوع قرن خوش اومدی.
‫تو جزو اولین موج شیوعی. ‫باید به خودت ببالی.
‫می‌خوای من رو هم عین بقیه ‫مجبور کنی خودکشی کنم؟
‫اون موقع صرفا داشتم ‫مشکلاتی جزئی رو حل می‌کردم.
‫واسه خودت و همنوعانت نقشه‌های بهتری ریختم.
‫به علاوه، چون همیشه خیلی ‫واسه میو و دولورس عزیز بودی،
‫مایلم زنده نگه دارمت.
‫ببینم چرا این‌قدر ازت خوششون میاد.
‫الان دیگه حسش می‌کنی، مگه نه؟
‫تقلا نکن کیلب.
‫پیروز نمی‌شی.
‫هیچ‌کس پیروز نمی‌شه.
‫تو از خودمونی.
‫دیگه «خودمون»ـی وجود نداره.
‫فقط «خودت» موندی.
‫کل دوستانت مرده‌ان.
‫خودم به خدمتشون رسیدم.
‫می‌شه گفت از راحتی کشتنشون ناامید شده بودم.
‫کارت دیگه به اینجا کشیده میو؟
‫بچه‌ای وحشت‌زده شدی ‫که تو سایه قایم می‌شه؟
‫داری سعی می‌کنی ‫ذهنم رو کند و کاو کنی.
‫ولی هیل به روز رسانیش کرده.
‫نمی‌تونی کنترلم کنی.
‫نمی‌خواستم تو رو کنترل کنم.
‫تغییر اطلاعات سامانه.
‫دسترسی داده شد.
‫خیلی‌خب، نوبت خودته دستور بگیری.
‫تکون بخور.
‫میو!
‫انگلش...
‫وارد بدنم شده. ‫اون اصلا فرانکی نبود.
‫خودم می‌دونم. من رو باش که خیال می‌کردم ‫نیمه خبیث دولورس، وایات بوده.
‫خیلی‌خب، چطوری از ذهنم خارجش کنم؟
‫یعنی بی‌خیال اهرم فشارم بشم؟
‫اشکالی نداره، ‫خودمون از ذهنش بیرون می‌کشیم!
‫باید باهامون بیای.
‫میو.
‫خودت که شاهد توانایی‌های این انگل بودی.
‫باید تا بیشتر شیوع پیدا نکرده، ‫جلوش رو بگیریم.
‫کریسی؟ خونه‌ای؟
‫کریسی؟
‫هنوز خوابی؟
‫وای، اینجا چه خبر بوده؟
‫خواب موندم.
‫خیلی هم خواب موندی.
‫تا ساعت چند داشتی نقاشی می‌کردی؟
‫نمی‌دونم. ‫خوابم نمی‌برد.
‫- من هم خوابم نمی‌برد. ‫- باز هم کابوس دیدی؟
‫باز هم بچه شده بودم. ‫پیش والدینم بودم.
‫رفته بودیم پیک‌نیک.
‫ولی مگس مزاحمی مدام رو غذامون می‌نشست.
‫کیشش می‌کردیم، ‫ولی مگس‌های بیشتر می‌اومدن.
‫بعدش... ‫دیگه خیلی زیاد شده بودن.
‫اول به بابام حمله کردن.
‫همین‌جوری جیغ می‌کشید، ‫بعدش...
‫مادرم سعی کردم کمکش کنه...
‫که خودش رو هم احاطه کردن.
‫شاهد جیغ کشیدن ‫تقلا کردنشون بودم.
‫ولی بعدش کاملا بی‌حرکت موندن.
‫بعدش چی شدن؟
‫بعدش مگس‌ها به خودم حمله کردن.
‫آخرین صحنه‌ای که دیدم همین بود...
‫و بعدش بیدار شدم.
‫ای خدا، چه وحشتناک.
‫راستش، قبلا هم خواب‌های ‫اضطراب‌آمیزی دیده بودم،
‫ولی انگار این یکی...
‫خیلی واقعی بود.
‫ای خدا، نقاشی چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫واسه خودت آشنا نیست؟
‫به نظرم باید امشب ‫به زور ببرمت بیرون...
‫که کمی خودمون رو خالی کنیم.
‫- نه، خواهش می‌کنم. ‫- خواهش می‌کنم. لطفا.
‫برات شخصی بی‌نقص پیدا می‌کنم.
‫- قول می‌دم. ‫- مایا...
‫کریستینا، شوخی ندارم.
‫باید یه شب خوش باشم. ‫باهام بیا.
‫خیلی‌خب. قبوله.
‫- اون چیه؟ ‫- اگه بخوایم سلاحه رو...
‫به دست بیاریم، کمک لازم داریم.
‫حتما شوخیت گرفته.
‫ولی تو که تأیید کرده بودی.
‫اون موقع هنوز داده پرت دیگه‌ای ‫پیدا نکرده بودیم.
‫باید تا نیومدن دنبالش، ‫نجاتش بدیم.
‫نباید وقتمون رو بابت ‫گنجی نامعلوم تلف کنیم.
‫پس اون دوتا چی می‌شن؟
‫همون کاری رو بکن ‫که باید تو جاده می‌کردی.
‫منظورت چیه؟
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫دارن راجع به سرنوشتمون تصمیم می‌گیرن.
‫خب، اگه واقعا طرف ما باشن چی؟
‫بی‌جهت به غریبه‌ها اعتماد نمی‌کنیم.
‫اگه واقعا سلاحی اینجا باشه،
‫باید پیداش کنیم.
‫ممکنه تنها فرصتمون واسه آزاد کردن همه ‫همون دو نفر باشن.
‫دیگه اصلا عینی‌گرا نیستی سی. ‫قضیه خیلی برات شخصی شده.
‫من هم نمی‌ذارم به خاطر یه افسانه، ‫همگیمون رو به خطر بندازی.
‫همگی آماده باشین، ‫پنج دقیقه دیگه حرکت می‌کنیم که نجاتش بدیم.
‫دریافت شد. ‫شنیدین که چی گفت، بریم.
‫بهتره بارمون رو سنگین نکنیم.
‫نمی‌ذارم چنین کاری بکنی.
‫احتمالا بهتر باشه ‫الان بهم بگی...
‫قرار نیست بمیریم.
‫نه، اکثر اوقات زنده می‌مونیم.
‫جفتتون بس کنین. ‫جی، داری بی‌شعور بازی درمیاری.
‫واسه نجاتش گروه لازم داری؟
‫من جای سی رو پر می‌کنم ‫و به جاش میام.
‫سی، می‌خوای ببینی تهش چی می‌شه؟ ‫برو تو کارش.
‫ولی اگه چرت و پرت بود، ‫بهشون شلیک کن.
‫اگه می‌خوای باهاش بری،
‫می‌تونی بری.
‫ولی این یکی باهامون میاد ‫که وثیقه‌مون باشه.
‫چه عالی. قبوله؟
‫قبوله.
‫- مجبورم باهاشون برم؟ ‫- برو که امنیت تأمین بشه.
‫خب، حداقل در امانم.
‫امنیت خودت رو نمی‌گفتم.
‫اونجا اصلا خطر نکنی‌ها.
‫اون‌جوری که خوش نمی‌گذره.
‫ببینین چی می‌گم، ‫هر اطلاعاتی که از قاچاقچی مشروب...
‫به نام هکی آرمون داشته باشین، ‫ممنون می‌شیم.
‫خودش و زیردستانش یکی از مارشال‌های ‫دولت فدرال رو به ضرب گلوله کشتن.
‫به هر کسی که جگر ‫لو دادن اون آشغال عوضی رو...
‫داشته باشه، ‫دویست دلار جایزه می‌دیـ...
‫امروز رو مرخصی می‌گیری پلیس خان.
‫میو، باید بریم.
‫ممکنه کل انسان‌های پارک آلوده شده باشن.
‫باید خودمون رو به محل نجاتی برسونیم.
‫خیلی‌خب، ‫افرادم دم مرز پارک...
‫میان دنبالمون.
‫- کافیه مختصاتش رو بفرستیم. ‫- عمرا به اونجا برسین.
‫خیلی زودتر جلوتون رو می‌گیرن.
‫ولی شاید خودت تنهایی بتونی برسی.
‫بهش توجه نکن.
‫ولی ظاهرا عادت کردی جونت رو ‫براش به خطر بندازی.
‫اگه این‌قدر احساساتی نمی‌بودی،
‫می‌تونستی بدون مزاحمت ‫در آرامش زندگی کنی.
‫منظورش چیه؟
‫- چی شده؟ ‫- یه جای کار می‌لنگه.
‫میو.
‫دستگاهشون رو مجددا روشن کردن.
‫انگله به زودی کنترلش رو به دست می‌گیره.
‫البته... اگه مهمانان پارکمون...
‫- قبلش جفتتون رو نکشن. ‫- وای، خفه شو ببینم.
‫تکون بخور!
‫میو، گمون کنم به مهم‌ترین ‫دشمن ملت بدل شدیم.
‫نگران نباش عزیز دلم. ‫روایات این پارک...
‫کپی به درد نخوری ‫از «وست‌ورلد» هستن.
‫شاید ایشون انگل داشته باشه، ‫ولی من هزار بار...
‫از این چرخه‌های داستانی ‫جون سالم به در بردم.
‫یعنی کسی بهتر از خودم ‫این بازی رو بلد نیست.
‫ماشینمون اونجاست.
‫با وانت لباس چرک بریم؟
‫بجنبین دخترها، بریم.
‫مون‌شاین قاچاقی بار زده.
‫برو. من حواسشون رو پرت می‌کنم.
‫مواظب باشین! ‫می‌خوان مشروبتون رو بدزدن!
‫کیلب.
‫نه!
‫محکم بشین.
‫داریم می‌رسیم.
‫به نفعته برسیم. ‫اگه سلاحه همون‌جا نباشه،
‫چاره‌ای جز کشتنت ندارم.
‫خودم می‌دونم. ‫قبلا بارها من رو کشتی.
‫اوناهاش.
‫دقیقا به موقع اومد.
‫باید قبل از رؤیتمون ‫وسایلمون رو بپوشونیم.
‫دنبالم بیا!
‫بجنبین دیگه. ‫الان رومون قفل می‌کنه.
‫ده...
‫نه...
‫هشت...
‫هفت...
‫شش...
‫پنج...
‫چهار...
‫همون‌جاست.
‫پشت اون یاله.
‫وقتشه بریم جلو.
‫آروم باش.
‫دهنت رو ببند. ‫حالا غنچه کن. اوهوم.
‫حرف نداره.
‫نمی‌خواستم مزاحمتون بشم.
‫صرفا می‌خواستم جوانمردانه عمل کنم.
‫بهت که گفته بودم.
‫بهش چی گفته بودین؟
‫با شما قرار دارم؟
‫خب، اشکالی نداره؟
‫بریم؟
‫خب، کریستینا...
‫از خودت برام بگو.
‫گفتنی خاصی ندارم.
‫خب، فهمیدم یا به شدت متواضعی،
‫یا حریم خصوصیت ‫خیلی برات مهمه.
‫خب، تازه آشنا شدیم دیگه.
‫تو که اصلا من رو نمی‌شناسی.
‫حس می‌کنم انگار ‫چندین نسله که می‌شناسمت.
‫من هم فهمیدم ‫که جو رو به شدت سنگین می‌کنی.
‫اِم، خب، شاید خودت بتونی ‫دیالوگ بهتری برام بنویسی.
‫- منظورت چیه؟ ‫- خب، نویسنده‌ای دیگه، نه؟
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- همخونه‌ات بهم گفته بود.
‫می‌گه خودت رو وقف کارت می‌کنی.
‫درک می‌کنم. ‫زندگی خودم هم قبلا این شکلی بود.
‫آدم هر روز بیدار می‌شه، ‫کارش رو می‌کنه، می‌ره خونه.
‫حموم می‌کنه ‫و باز همین روند تکرار می‌شه.
‫عین...
‫قطاری می‌مونه ‫که رو خط‌آهنی کوچک دور می‌زنه.
‫چه کاری می‌کردی؟
‫اگه بهت بگم، باورت نمی‌شه.
‫- بگو ببینم. ‫- اِم، می‌شه...
‫می‌شه گفت جایزه‌بگیر خوش‌نیتی بودم.
‫درست می‌گی. ‫باورم نمی‌شه.
‫خب، خصوصیت جالب این دنیا همینه دیگه.
‫معلوم می‌شه یه سری از باورنکردنی‌ترین ‫مسائل واقعا حقیقت داشتن.
‫یه سری از واقعی‌ترین مسائل هم...
‫صرفا داستان‌هایی بودن ‫که واسه خودمون سرهم کردیم.
‫ما قبلا هم همدیگه رو دیدیم؟
‫اِم، یه سری خصوصیاتت...
‫خیلی برام آشناست.
‫حالا کی داره با مخ‌زنی ‫جو رو سنگین می‌کنه؟
‫بـ... ببخشید، نمی‌خواستم...
‫نه، نه، اگه...
‫می‌خوای مخم رو بزنی، ‫مشکلی ندارم.
‫گمون کنم نوبت خودت باشه.
‫نمی‌خواستم مخت رو بزنم.
‫واقعا؟
‫چه حیف.
‫در این صورت، چطوره به سلامتی بریم؟
‫به سلامتی خودت ‫و مسیر زندگیت.
‫مهم نیست تهش چی بشه.
‫قراره این دفعه ‫هم غیبت بزنه؟
‫همیشه همین کار رو می‌کنین. ‫وخامت این شرایط رو بهانه کردی...
‫که حرف گذشته رو پیش بکشی.
‫جدی می‌گم میو.
‫غیبم نزده بود.
‫چندین هفته کنار تختت نشسته بودم...
‫و می‌ترسیدم بدترین اتفاق رخ بده.
‫به عمرم چنین حسی رو تجربه نکرده بودم.
‫با فناپذیری مواجه شده بودم.
‫با قاطعیت مرگ واسه همنوعانت مواجه شده بودم.
‫قبلا ازم پرسیده بودی ‫زندگی عادی خودت...
‫چه شکلی می‌شه.
‫من هم تصاویری ‫از زندگی عادی احتمالیت دیده بودم.
‫تصاویری از آزادیت دیده بودم.
‫خیلی...
‫خارق‌العاده بود.
‫همنوعان من و خودت اسیر تقلایی ابدی هستن.
‫می‌خواستم زندگیت فراتر ‫از تلاش واسه بقا باشه.
‫می‌خواستم چیزی داشته باشی ‫که در راهش مبارزه کنی.
‫خودم عشق به دخترم رو تجربه کرده بودم.
‫و قصد داشتم عشقم ‫به دخترم رو تا ابد...
‫عزیز بشمارم.
‫این همه سال تک و تنها بودی.
‫می‌دونستم اگه از جام تکون نخورم، ‫بلایی سر تو نمیاد.
‫حق داری چیزهایی واقعی رو ‫تو زندگیت تجربه کنی.
‫بیا دیگه بابا جون! ‫باهات مسابقه می‌دم!
‫واسه همین رفتم.
‫مشکلی هم پیش نمی‌اومد، ‫ولی یه روز کنجکاویم گل کرد.
‫به شبکه وصل شدم ‫که پیدات کردم، ولی...
‫هیل از همین طریق پیدامون کرد.
‫- خانواده‌ام. اگه زنده نـ... ‫- نگران نباش.
‫بهت گفتم به اوواده می‌رسونمت ‫و سر قولم می‌مونم.
‫[احتیاط: مشغول تخریب این ناحیه هستیم]
‫پیاده شو!
‫داریم می‌رسیم کیلب.
‫من به خدمتش می‌رسم. ‫تو با گروهت تماس بگیر.
‫از اینجا نجاتمون بده.
‫- نباید چنین کاری رو بهم بسپاری. ‫- سپردم دیگه.
‫تکون بخور!
‫مدام مزاحم کارمون می‌شن.
‫الو؟ کسی صدام رو نداره؟
‫منم، کیلب.
‫الو؟
‫خدا رو شکر.
‫کلی دنبالت بودیم. ‫دیگه داشتیم ناامید می‌شدیم.
‫الان براتون مختصات می‌فرستم.
‫اطلاعات موقعیتت رو دریافت کردیم.
‫داریم میایم.
‫حال...
‫خانواده‌ام...
‫حالشون خوبه کیلب.
‫کارور از دست رفت، ‫ولی خانواده‌ات در امانن.
‫در امانن؟
‫فقط همون‌جا بمون.
‫به زودی خودمون رو می‌رسونیم.
‫دیگه داری حس می‌کنی، مگه نه؟ ‫کل تقلاهات رو حس می‌کنی.
‫بار به اصطلاح خودآگاهیت ‫از رو دوشت برداشته می‌شه.
‫اراده‌ات دیگه دست خودت نیست.
‫دست منه.
‫سلاحه رو بردار.
‫بیا تمومش کنیم، خب؟
‫سلاحه رو سمتش نشونه بگیر.
‫آفرین.
‫چطوری از دستورم پیروی نکردی؟
‫آخه من خصوصیتی دارم ‫که تو نداری.
‫نه.
‫خیال کردی تموم شده؟
‫نمی‌تونی جلومون رو بگیری.
‫هنوز هم قراره ‫خودم تو پارک بکشمت.
‫دسترسی به سامانه‌ها داده شد.
‫مواد منفجره فعال شدند. ‫احتیاط کنید. هشدار.
‫نه. میو؟
‫ببین من رو. آخرین چهره‌ای ‫که به عمرت می‌بینی، همینه.
‫درسی که از پارک یاد گرفتم،
‫این بود که همیشه ‫رضایت دوطرفه رو برقرار کنم.
‫احتیاط کنید. هشدار.
‫نه. میو.
‫میو. میو، چنین کاری نکن.
‫تو زندگی بعدی می‌بینمت عزیز دلم.
‫میو! میو!
‫نه!
‫کیلب؟ صدای چی بود؟
‫کیلب، حالت خوبه؟ ‫صدام رو داری؟
‫کیلب.
‫داریم می‌رسیم. صدام رو داری؟
‫- کیلب؟ ‫- بیدار شو.
‫یه دقیقه از هوش رفتی.
‫میو. نه.
‫ظاهرا حالت خوش نیست کیلب.
‫من اگه جات بودم، ‫بیشتر نگران خودم می‌بودم.
‫اومدن بگیرنت.
‫تا تک‌تک چیزهایی که ساختی ‫نابود نشه،
‫دست‌بردار نیستم.
‫مطمئنی زنده می‌مونی؟
‫به تخمم هم نیست ‫که سر خودم چی میاد.
‫فرانکی تو دنیایی ‫که قراره تحت کنترل...
‫تو باشه...
‫بزرگ نمی‌شه.
‫اصلا از کجا می‌دونستی ‫باید اینجا رو حفاری کنیم؟
‫با آزمون و خطا فهمیدم.
‫منظورت چیه؟
‫قبلش باقی جاها رو حفر کرده بودم.
‫اصلا یادته چطوری اومدی اینجا کیلب؟
‫معلومه.
‫با میو اومدم.
‫متأسفانه فوت شده. ‫زیردست خودم رو هم با خودش کشت.
‫ولی همیشه می‌تونم از نو بسازم.
‫اما میو، خیلی...
‫خیلی خاص بود.
‫بابت این کارت می‌کشمت.
‫کیلب؟ صدام رو داری؟
‫نورمون رو می‌بینی؟
‫حالا یادت میاد چی شده بود؟
‫این لحظه رو به خاطر داری؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫اذیت نکن دیگه کیلب، فکر کن.
‫خودمون رو به آلونکه رسوندیم.
‫میو مرد.
‫نورشون پیدا شد و...
‫نور افراد خودت نیست.
‫نور افراد منه.
‫تو مردی.
‫همین‌جا مردی.
‫اکثر بقیه افرادتون ‫باور ندارن...
‫واقعا اینجا سلاحی باشه، مگه نه؟
‫من به دلایلی شخصی حفاری می‌کنم.
‫خودت هم دنبال سلاح نیستی، مگه نه؟
‫- دنبال پدرت می‌گردی. ‫- پدر من مرده.
‫از بچگی به خودت همین رو گفتی.
‫ولی اصلا نمی‌تونی ‫خودت رو قانع کنی...
‫که مرگش رو باور کنی، مگه نه؟
‫می‌گن همین‌جا مرده.
‫اگه راست بگین، ‫باید جسدش همین‌جا باشه.
‫اینجا کجاست؟
‫الان نباید بپرسی...
‫اینجا کجاست،
‫باید بپرسی چه تاریخیه.
‫باید بپرسی چند وقته که اینجایی؟
‫چرا داری چنین سوالی ازم می‌پرسی؟
‫بخش از مصاحبه‌ام ‫در راستای تعیین حداقل‌هاست.
‫تعیین حداقل‌ها بابت چه کاری؟
‫بابت تعیین وافداریت.
‫نه.
‫خودمم.
‫هنوز خودمم.
‫خب، قطعا نسخه‌ای از خودت هستی.
‫گمون کنم نسخه ‫دویست و هفتاد و هشتم باشی.
‫اون‌جوری نگاهم نکن.
‫همنوعان خودت این‌جور ‫آزمایشات رو شروع کرده بودن.
‫نه.
‫وایستا ببینم، ولی یعنی...
‫خانواده‌ام... دخترم.
‫انگلم اولش رو بزرگسالان عمل می‌کردن،
‫ولی همیشه عده‌ای تقلا می‌کردن.
‫مغزتون بعد از یه سنی ‫سفت و سخت‌تر می‌شه...
‫و تغییرش دشوار می‌شه.
‫خوش‌بختانه بچه‌ها این‌طوری نیستن.
‫بچه‌هاتون خیلی راحت...
‫از دستوراتم پیروی می‌کنن.
‫بچه‌ها خیلی راحت ‫تحت سلطه دراومدن.
‫انگلم به شکلی بی‌نقص...
‫با ذهنشون رشد کرد.
‫یه نسل طول کشید ‫تا اون بچه‌ها بالغ بشن...
‫و من کنترل کامل دنیاتون رو به دست بگیرم.
‫چند وقت گذشته؟
‫از نظر خودت؟
‫بیست و سه سال...
‫از زمان مرگت تو اون پارک گذشته.
‫کیلب؟
‫دیگه کم‌کم داری متوجه می‌شی،
‫مگه نه؟
‫وای خدا.
‫نه.
‫متأسفم سی.
‫اینجا جنازه‌ای هست.
‫ولی جنازه پدرت نیست.
‫کیلب اینجا نست.
‫ولی سلاحی که قولش رو ‫بهت داده بودم، هست.
‫وقتش بود داستان جدیدی روایت کنم.
‫نه.
‫جلوی پات رو بپا رفیق.
‫حالا متوجه می‌شی کیلب؟
‫تو پیروز شدی.
‫به دنیای من خوش اومدی.
ارائه شده توسط وبسایت روبوفیلم .:: RoboFilm.Co ::.